Inspiration Inside

Persoonlijke Ontwikkeling jong Managementtalent

By maart 4, 2019 april 16th, 2019 No Comments

Dit is een publicatie uit Inspiration Inside, die in 2018 is verscheen. Inspiration Inside is een jaarlijkse uitgave over inspirerend leiderschap en een co-productie met Presteren door Samenwerken. De nieuwe Inspiration Inside verschijnt in december 2019. Wil je deze ook ontvangen? Dit kan middels deze link.

In 1989 was er een man met een visie aanstormen managementtalent ontwikkelen, in een omgeving waar men zonder concurrentieangst ervaringen met elkaar kan delen, en van elkaar kan leren. Bijna dertig jaar later bestaat het programma nog steeds, onder de naam POM (Persoonlijke Ontwikkeling jong Managementtalent). We vragen vier (oud-)deelnemers naar hun ervaringen destijds, en hoe ze deze integreerden in hun (bedrijfs)leven.

“MIJN LEVEN LIEP NIET HELEMAAL LEKKER: WAT KON IK DAARAAN DOEN?”

In 2013 werd Joost Weel (33), inmiddels CFO, nadat hij al verschillende teams had aangestuurd, manager van de afdeling Control bij Meyn Foodprocessing Technology, een bedrijf dat machines maakt voor de pluimveeverwerking.

“Mijn trainingsmanager gaf aan dat ik POM mocht gaan doen. Er gingen goede verhalen rond, maar ik had geen concreet beeld van het programma. ‘Ik zie het wel’, dacht ik. Al wilde ik me wel wat meer inleven in de verschillende menstypen. Als je op maandagochtend op het werk komt, heb je met de ene wel zin en met de ander geen zin om over je weekend te praten. Terwijl je niet te snel moet oordelen, maar dat gaat vaak automatisch.

OM was intensief, voornamelijk die weken in de Ardennen. Daar zit je dan met een groep ‘vreemden’ in België. Je wordt geconfronteerd met jezelf. De trainers willen je wakker schudden. Tijdens een van de eerste opdrachten moest ik me voorstellen door middel van een presentatie. Een van de trainers zei: ‘Wat sta je daar half kwaad? Wat denk je hier te doen met zo’n instelling?’. Dat was een lekker begin. Al snap ik achteraf wel waar het vandaan kwam. Mijn vader was net overleden. Daardoor kwam ik misschien niet enthousiast over…Het was even slikken, maar ik heb het laten bezinken. De avond daarna had ik een gesprek met een van de trainers tijdens het diner. Het kwartje viel en ik heb open met hem gesproken. De muur die ik nogal eens opbouw viel weg.
Uiteindelijk zag ik in dat je niet naar de Ardennen komt voor je werk. Ik kwam daar met een werkinstelling. Ik wist wat ik wilde bereiken. Maar ik merkte dat dit over mijn leven ging, dat niet helemaal lekker liep. Ik ben me gaan richten op wat ik daaraan kon doen?
Mijn vrienden zullen het misschien niet echt hebben gemerkt, maar ik ben wel degelijk veranderd op het werk. Ik laat mezelf meer zien. Natuurlijk begin ik niet, als ik bij de bakker sta, over mijn jeugd te vertellen, maar ik ben wel meer open geworden. Als je wil kun je je karakter veranderen. Positief denken kan veel impact hebben. Als je dat maar lang genoeg doet, ga je je ook positiever voelen. Het POM-programma heeft me laten inzien hoe belangrijk persoonlijke ontwikkeling is. Met dat proces ben ik niet meer gestopt. Dit was een mooi beginpunt.”

“ALS JE IETS WIL BEREIKEN, MOET JE VOORAF BEPALEN WAT HET DOEL IS”

Bart Kuin (42) werkt al jaren bij Bejo Zaden. Tien jaar geleden, toen hij net was gepromoveerd tot internationaal vertegenwoordiger, vond zijn leidinggevende het tijd voor POM.

“Mijn collega’s en ik stonden bij Bejo aan het begin van een groot aantal veranderingen. We zouden area manager worden, wilden meer verbinding zoeken, een groot team maken. Er kwamen meer mensen voor me werken. Dat was de tijd, door middel van POM, om te ontdekken wat ik precies wilde.

Dat leek me leuk. Ik leer graag bij en sta open voor nieuwe dingen. Na een kennismaking vertrok ik voor een aantal dagen naar de Ardennen. Daar waren we met een groep van zo’n tien mensen op elkaar aangewezen. We kregen een stukje theorie mee, maar deden ook veel buitenactiviteiten. Zo was er een stormbaan. De opdracht: je moest elkaar over die baan krijgen, zonder de grond te raken. Sommigen waren sterk en konden het op kracht doen, maar anderen bleven achter en raakten gefrustreerd.

Alles werd door de trainers nauwlettend in de gaten gehouden: hoe we het aanpakten en wat onze rol in de groep was. Wij gingen met een onduidelijk plan van start. We wisten niet wat het doel was, of snelheid belangrijk was of dat we alleen het parcours succesvol moesten afleggen. Ik ben iemand die graag direct actie onderneemt. Dan kom je erachter dat het voor andere mensen weleens te snel gaat.

Als je iets met je team wil bereiken, moet je vooraf bepalen wat het doel is. Anders lukt het niet. Niemand had, toen we begonnen, gezegd dat we een snelle tijd moesten neerzetten. We moesten alles als groep samendoen en meteen duidelijke afspraken maken, maar dat gebeurde niet altijd.

Op mijn werk heb ik meer tijd genomen om te kijken hoe we beter kunnen samenwerken. Zelf ben ik niet veranderd. Dit is wie ik ben en dat is goed – al is het fijn dat de scherpe kantjes eraf zijn. De lessen die ik bij POM heb geleerd, zijn kleine tools die niet per se gaan over werk. Het gaat over jezelf: hoe sta jij tussen je vrienden, familie, collega’s en kennissen in? Het is waardevol voor je werk, maar vooral een cadeautje aan jezelf.”

“POM HEEFT MIJN KIJK OP HET LEVEN VERANDERD”

Een jaar geleden startte Nina van Loo (30), productontwikkelaar bij Forbo Floor Systems, met POM. Ze ging het programma in als een persoon en kwam eruit als een geheel nieuwe.

“Ik had bepaalde ideeën over wat ik graag wilde ontwikkelen. Ik wilde meer op de voorgrond treden, zelfverzekerder zijn. Bij POM kreeg ik die mogelijkheid, maar leerde ik ook dat ik moet accepteren wie ik ben. Dat ik mijn kracht moet putten uit de eigenschappen die ik heb.

Een opdracht die veel indruk heeft gemaakt was die van de boom. Iedereen moest een boom tekenen. Onder de boom schreef je op waar je energie van kreeg, boven wat energie kostte. Het was een eyeopener. Je kunt duidelijk zien wat je veel doet in je dagelijks leven en wat eraan mist. Het was een beeldende opdracht die indruk op me heeft gemaakt. De tekening van de boom hangt nog steeds op mijn werkplek.

In april rende ik de marathon van Madrid. Ik was in de wolken, voelde me zo goed. Er zaten heel veel aspecten in van de dingen die ik onder de boom had opgeschreven: hardlopen, familie, liefde, zon, uitdaging, reizen, controle. Ik had alles zelf georganiseerd. Mijn familie had ik meegenomen als steun en om mijn succes mee te delen. Door naar de boom te kijken, kon ik aspecten toevoegen waarvan ik wist dat ik energie kreeg.

Maar heeft het ook invloed gehad. Op deze manier kun je bijna alles leuk maken voor jezelf. Ik vind het prettiger om iets samen te doen, dus toen ik een spannend project toebedeeld kreeg waar ik best een beetje tegenop zag, besloot ik te zeggen dat ik het niet alleen wilde doen, dat ik een sparringpartner nodig had. Die heb ik gekregen. We doen het nu met zijn tweeën. Ik heb de leiding en het valt me helemaal niet tegen.

Inmiddels sta ik meer in mijn kracht. Ik weet wat ik moet doen en laten om situaties, zowel in mijn werk als privé, leuk voor mezelf te maken. Daardoor zit ik lekkerder in mijn vel en voel ik mij zeker. POM heeft mijn kijk op het leven veranderd; ik heb mezelf beter leren kennen. Inmiddels heb ik me ingeschreven voor de marathon van New York. Eerder had ik me misschien laten tegenhouden door het sponsorgeld – je moet 6000 euro inzamelen voor Stichting Kinderen Kankervrij – maar nu ga ik ervoor: het gaat me lukken! Ik heb mijn familie al laten weten dat ze ook maar een ticket moeten boeken, haha.”

“WAT IS ER GOED EN WAT ZOU ER ANDERS KUNNEN?”

Jeroen Monster (38) deed anderhalf jaar geleden POM. Zijn werkgever, productiebedrijf IOI Loders Croklaan, was van plan hem een leidinggevende functie te geven en stond welwillend tegenover zijn plan om zich verder te ontwikkelen.

“Ik wilde weleens lekker peuteren: wat is er goed en wat zou er anders kunnen? Van anderen om mij heen had ik positieve verhalen gehoord over POM, dus gaf ik bij mijn baas aan dat ik dat ook wel zag zitten.

Wat ik moest verwachten, wist ik niet. Maar mijn nieuwsgierigheid werd meteen gewekt toen we een spiegeltje kregen. Daar moest je op schrijven wat je van jezelf vond. Ik zette mijn hobby’s erop en had me door iemand laten tekenen – dat kan ik zelf niet zo goed. Op die tekening had ik heel veel armpjes. Ik doe altijd heel veel dingen tegelijkertijd.

Door middel van opdrachten kreeg ik steeds meer zelfinzicht. Zo was er het spinnenweb van touwen, waar iedereen van de groep doorheen moest. Elk vakje mocht maar één keer gebruikt worden en er was een tijdlimiet. Als groep moest je uitdokteren hoe je dat moest doen. Het laat onder andere zien welke rol je inneemt in een groep. Achteraf spraken we daar met elkaar over.

Wat zorgde voor inzichten. Ik kwam erachter dat wat voor mij vanzelfsprekend is, voor een ander niet zo hoeft te zijn; iedereen is verschillend en heeft een andere beleving. Ik ben een productieman: direct en doelgericht. Dat zag je ook terug in de filmpjes die tijdens de opdrachten werden gemaakt. Bij een van de opdrachten bleef ik bewust op de achtergrond. Dat hield ik precies tien minuten vol. Daarna stond ik weer vooraan.

Tijdens POM leerde ik iemand kennen, zo’n salesmannetje. Ik was ervan overtuigd dat ik het niet met hem zou kunnen vinden. Ik heb een baard en had toentertijd een hanenkam. Hij liep rond in een strak pak met daaronder slangenleren schoentjes. We bleken het goed te kunnen vinden. Tijdens de training vond ik dat hij te hard werd aangepakt door een van de trainers. Ik nam het voor hem op. Ook dat werd teruggekoppeld. Ik hoef geen moeder Theresa te zijn.

Ik heb geleerd dat ik niet altijd de leiding hoef te nemen. Wat een ander verzint kan ook goed zijn, ook al is het niet wat ik had bedacht. Ik ben anderen meer ruimte gaan geven. Dat komt door POM, maar waarschijnlijk ook door mijn leeftijd; ik ben ouder en bewuster van de keuzes die ik maak.”